ตอนที่ 1: เปลวเพลิงแห่งการเบิกพสุธา (The Vanguard's Ignition)

กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไหม้ของเถ้าถ่านลอยคลุ้งไปทั่ว "หุบเขาเสียงสะท้อนที่แตกสลาย" (Valley of Broken Echoes) ท้องฟ้าสีหม่นถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้ม ฝนที่ตกลงมาไม่ใช่หยาดน้ำ แต่เป็นเศษเถ้าธุลีที่เกิดจากการปะทะกันของพลังเวทมนตร์มหาศาล เบื้องหน้าคือมอนสเตอร์ศิลาเยือกแข็ง (Frost-Iron Golems) นับพันตัวที่กำลังเคลื่อนทัพเข้ามากดดันแนวป้องกันของกองทัพหลวงแห่งสภาเวทมนตร์

"รักษารูปขบวน! กางม่านพลังเวทวารีและพฤกษา! พวกเราต้องตั้งรับจนกว่าทัพเสริมจะมาถึง!" เสียงตวาดของนายพลลูเซียส ผู้บัญชาการกองทัพหลวงแห่งสภาเวทมนตร์เก่าแก่ดังก้อง เขายังคงยึดติดกับตำราพิชัยสงครามเวทมนตร์ฉบับดั้งเดิมเมื่อหลายร้อยปีก่อน การตั้งรับคือความปลอดภัยสูงสุด แต่เขากลับมองไม่เห็นเลยว่า ม่านพลังนั้นกำลังร้าวราน และทหารของเขากำลังสิ้นหวัง

บนหน้าผาสูงชันเหนือสมรภูมิรบ ปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนตระหง่านท้าทายสายลมกระโชกแรง เสื้อคลุมสีแดงฉานของเขาสะบัดพลิ้วราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเริงระบำ ชุดเกราะสีนิลขลับบริเวณหัวไหล่ถูกตีขึ้นรูปเป็นทรง "เขาแกะภูเขาที่โค้งงอ" สะท้อนถึงความดุดันและพร้อมพุ่งชนทุกสรรพสิ่ง นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายสีแดงเข้มราวกับดวงดาวแห่งสงคราม (ดาวอังคาร) ที่กำลังทอดทิ้งแสงลงมายังโลกมนุษย์

เขาคือ "อารัน" หัวหน้าของ "กิลด์ภาคีอัคคีเบิกทัพ" (The Crimson Vanguard) กิลด์ทหารรับจ้างนอกคอกที่สภาเวทมนตร์มองว่าเป็นเพียงพวกบ้าระห่ำไร้การศึกษา ทว่าในความเป็นจริง อารันคือชายผู้ครอบครองพลังเวทมนตร์ธาตุไฟที่รุนแรงและบริสุทธิ์ที่สุด พลังงานในตัวของเขาไม่ได้ไหลเวียนแบบนักเวททั่วไป แต่มันอัดแน่นและปะทุอยู่ภายในอกราวกับ "เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์" ที่ไม่มีวันดับ

"ท่านอารัน ขืนปล่อยให้ทัพหลวงตั้งรับแบบนั้น มอนสเตอร์ศิลาเยือกแข็งจะบดขยี้พวกเขาจนแหลกละเอียดภายในสิบนาทีครับ" คาเอล รองหัวหน้ากิลด์ผู้ใช้เวทมนตร์แห่งลมเอ่ยขึ้น ขณะมองลงไปยังหุบเขาเบื้องล่าง

อารันกระตุกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มของเขาไม่ใช่การเย้ยหยัน แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่เห็นจุดอ่อนของเหยื่อ "การตั้งรับคือข้ออ้างของคนขี้ขลาดที่ไม่กล้ากำหนดชะตาชีวิตตัวเอง ลูเซียสมันก็แค่คนแก่ที่หลงทางอยู่ในกรอบความคิดเดิมๆ ถ้าเรามัวแต่รอให้คนพวกนั้นอนุญาตให้โจมตี โลกนี้คงไม่มีวันก้าวไปข้างหน้า"

ชายหนุ่มชูดาบใหญ่เล่มยักษ์ที่พาดอยู่กลางหลังขึ้นฟ้า ดาบศิลาดำที่ไร้คม แต่เมื่ออารันถ่ายทอดพลังเวทมนตร์ธาตุไฟลงไป ตัวดาบก็เปล่งแสงสีแดงชาดและแตกร้าวออก เผยให้เห็นแกนกลางที่เป็นลาวาเดือดพล่าน อุณหภูมิรอบตัวเขาสูงขึ้นอย่างฉับพลันจนอากาศบิดเบี้ยว ทหารรับจ้างในกิลด์ภาคีอัคคีเบิกทัพนับร้อยชีวิตเบื้องหลังเขา ต่างชูอาวุธขึ้นโห่ร้องด้วยความฮึกเหิม

พลังงานของอารันนั้นส่งต่อถึงกันได้ เขามีความเป็นผู้นำจอมทัพที่สามารถสร้างแรงบันดาลใจและปลุกไฟในใจของผู้คนได้อย่างน่าประหลาด

"ฟังข้า! ภาคีอัคคีเบิกทัพ!" อารันตะโกนสุดเสียง เสียงของเขาดุดันและทรงพลังทะลุทะลวงความหวาดกลัวในจิตใจของทุกคน "พวกสภาเวทมนตร์บอกว่าโกเลมศิลาเยือกแข็งพวกนี้ไม่มีวันถูกหลอมละลาย พวกเขาบอกว่าการพุ่งชนรังของพวกมันคือการฆ่าตัวตาย... แต่พวกเราคือใคร?!"

"ผู้เบิกทาง!!" เหล่านักรบตะโกนตอบรับเสียงดังกึกก้อง

"ถูกต้อง! เราคือหัวหอกที่จะทะลวงทุกความเป็นไปไม่ได้! อุปสรรคข้างหน้าไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่จะทำให้ไฟของเราลุกโชนยิ่งขึ้น! ไม่มีรูปขบวนป้องกัน ไม่มีแผนถอยทัพ มีแค่การพุ่งทะยานไปข้างหน้า! ตามข้ามา แล้วข้าจะพาพวกเจ้าไปเผาทำลายกฎเกณฑ์เก่าๆ ให้ราบคาบ!"

ตูม!!

อารันถีบตัวทะยานออกจากหน้าผาสูงชัน ร่างของเขาพุ่งดิ่งลงสู่สมรภูมิเบื้องล่างราวกับอุกกาบาตสีแดงเพลิง ดาบยักษ์ในมือถูกเงื้อขึ้นเหนือหัว ระหว่างที่เขากำลังร่วงหล่น พลังเวทมนตร์มหาศาลถูกปลดปล่อยออกมาจาก "เตาปฏิกรณ์" ภายในตัว คลื่นความร้อนแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ท้องฟ้าที่เคยอึมครึมถูกแหวกออกด้วยรังสีความร้อนที่บีบอัดจนกลายเป็นพลาสม่าสีส้มสว่างจ้า

"นั่นมัน... พวกกิลด์นอกคอก! พวกมันกำลังทำบ้าอะไร! ถอยกลับไปเดี๋ยวนี้ นี่คือคำสั่ง!" นายพลลูเซียสเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นร่างอุกกาบาตของอารันพุ่งข้ามหัวกองทัพหลวงไป

อารันไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกา เขาเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่ราชาโกเลมศิลาเยือกแข็งตัวมหึมาที่อยู่ใจกลางทัพศัตรู จิตวิญญาณของเขาแน่วแน่และตัดสินใจอย่างฉับไว ไม่มีเวลาให้ลังเล ไม่มีเวลาให้คำนวณความเสี่ยง มีเพียงสัญชาตญาณของการเป็นผู้ริเริ่มเท่านั้น

"ขีดจำกัดงั้นเหรอ... ขยี้มันซะ!!"

เปรี้ยงงงงงงงงงงงง!!!

ดาบลาวาของอารันปะทะเข้ากับร่างของราชาโกเลมอย่างจัง เกิดการระเบิดของเปลวเพลิงที่รุนแรงเทียบเท่ากับภูเขาไฟระเบิด คลื่นกระแทกสีแดงฉานกวาดล้างโกเลมนับร้อยที่อยู่รอบๆ ให้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตาเดียว ม่านพลังน้ำของกองทัพหลวงถึงกับสั่นคลอนและระเหยกลายเป็นไอ ทหารของสภาเวทมนตร์ต่างทรุดตัวลงกับพื้น อ้าปากค้างกับพลังอำนาจที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนในตำราเล่มไหน

ความร้อนที่ปล่อยออกมาไม่ได้แผดเผาอย่างไร้ทิศทาง แต่มันถูกควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบด้วยจิตวิญญาณแห่งผู้นำ อารันยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางกองซากศิลาที่หลอมละลาย หอบหายใจหนักหน่วงแต่แววตายังคงวาวโรจน์ พลังงานในตัวของเขายังคงสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง สมาชิกกิลด์ภาคีอัคคีเบิกทัพพุ่งทะยานตามลงมาเสริมทัพ โจมตีซ้ำเติมรอยแยกที่อารันเปิดทิ้งไว้ รูปขบวนของศัตรูแตกพ่ายอย่างหมดสภาพ

เพียงการตัดสินใจลงมือในเสี้ยววินาทีเดียว อารันสามารถพลิกกระดานสงครามที่สภาเวทมนตร์คิดว่าต้องพ่ายแพ้ได้อย่างราบคาบ

"เห็นไหมล่ะ..." อารันพึมพำกับตัวเอง พลางสะบัดดาบไล่เศษศิลาที่หลอมละลาย "ไม่มีอะไรที่ไฟของข้าละลายไม่ได้"

สมรภูมิสงบลง กองทัพหลวงรอดชีวิตมาได้ราวกับปาฏิหาริย์ แต่นายพลลูเซียสกลับเดินเข้ามาหาอารันด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธจัด มากกว่าความขอบคุณ

"เจ้าคนโอหัง! เจ้าทำลายแผนการรบทั้งหมด! การกระทำบุ่มบ่ามของเจ้าอาจทำให้เราตายกันหมด เจ้าต้องถูกนำตัวขึ้นศาลทหารของสภาเวทมนตร์เดี๋ยวนี้!" ลูเซียสชี้หน้าด่าทอ

อารันหันกลับไปจ้องหน้านายพลเฒ่า ดวงตาของเขาหรี่ลง ทว่าก่อนที่เขาจะได้ตอบโต้อะไร รอยแยกที่เกิดจากการโจมตีของเขาบนพื้นดินตรงจุดที่ราชาโกเลมเคยยืนอยู่ กลับมีแสงสีม่วงดำประหลาดเรืองรองขึ้นมา คลื่นพลังเวทมนตร์ที่เย็นเยียบและชั่วร้ายแผ่ซ่านออกมาจนเปลวไฟรอบๆ ดับวูบ

อารันขมวดคิ้ว เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง มันไม่ใช่พลังของพวกมอนสเตอร์ตามธรรมชาติ...

จากรอยแยกนั้น วัตถุทรงกลมที่เต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์ต้องห้ามลอยขึ้นมาอย่างช้าๆ อักขระเหล่านั้น... อารันจำมันได้ดี มันคือตราประทับลับของ "สภาเวทมนตร์ระดับสูง" ความเงียบเข้าปกคลุมสมรภูมิอีกครั้ง ไม่ใช่ความเงียบของชัยชนะ แต่เป็นความเงียบของความจริงที่กำลังจะถูกเปิดโปง สภาเวทมนตร์ผู้ทรงเกียรติ... เป็นผู้สร้างมอนสเตอร์พวกนี้ขึ้นมาเองงั้นหรือ?

อารันกำดาบแน่น ไฟในเตาปฏิกรณ์ของเขาเริ่มคุโชนขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้... เป้าหมายของเขาอาจจะไม่ใช่แค่สัตว์ประหลาดอีกต่อไป